Better Never to Have Been: The Harm of Coming into Existence

Category: Humanities
Author: David Benatar
3.8
This Month Reddit 4

Comments

by theZeeBird   2019-11-17

Better Never to Have Been by David Benatar

https://www.amazon.com/Better-Never-Have-Been-Existence/dp/0199549265

by perlman_sonata_1   2019-11-17

Not the person you replied to, and myself unlikely to reply, but basically, the logic goes as follows:

There are lives worth starting and lives worth continuing (for me, this is an intuition that I can't really explain, unfortunately): There is a cutoff point for the quality of life where it would not be worth starting. Basically: what is the maximum probability of a child having leukemia to say that the child's life wouldn't be worth starting?

I believe most people would consider it immoral to start the life of a child that has a 99% chance of having leukemia, but people would object to ending a child's life if it had the same chance of having leukemia. Soft anti-natalists follow the same logic, but set the bar a lot higher: a life has to be extremely good to be worth starting, but not that good to be worth continuing, in fact, very few (or no) people have lives that would have been worth starting. Hard anti-natalists hold that under all conditions, even blissful perfect lives, are not worth starting, but I don't understand the logic they follow.

Also, a lot of anti-natalists hold that life tends to be net negative hedonistically, or believe that preventing suffering is ethically more important than creating happiness (some form of negative utilitarianism or suffering focused ethics).

So, what is to be done? Well, there are, like in every other movement, more and less radical approaches. A soft anti-natalist has two answers: First, try to improve the quality of the lives of people already living and the people that will become born no matter what one does. Second, not bring new children (or even other sentient beings) into the world unless you're really sure their lives are worth starting. A hard anti-natalist would argue that it would be ethical for the the human species to go extinct (because bringing new people into existince is always bad).

Practically, anti-natalists advocate for spreading of birth-control (it brings down the birth rate), adopting instead of procreating (and maybe even raising children on anti-natalist memes, but only carefully). More careful anti-natalists like David Pearce propose that anti-natalism fails because it is a genetically self-defeating strand of thought, and attempting to improve the lives of present and future people is a much better strategy.

Wow, I wrote a lot more than I thought. The most well-known book on anti-natalism is by the philosopher David Benatar: “Better to never have been”, but I've only skimmed it. He strikes me as a very careful thinker, but I am of course biased.

by Cesar_w_x   2019-07-21

I highly recommend you actually educate yourself about what you are arguing against rather than form a facade of your opponents argument. This book is an excellent source of information about antinatalism. Learn what you are arguing against if you want to form a good argument.

by Leon_Art   2019-07-21

> your determination to catapult this question I had into a debate … Instead of hopping on to assume the worst about mothers who may have a question to ask another

I don't want to catapult this into a debate. I was just interested in the answer to my question. And I don't know why you think I assume the worst, far from it. I'm just wondering why you'd not be interested in a dad's perspective on this question. I don't think it's similar to asking about "how come I have erectile dysfunction?" - and even so, there are plenty of female sexologists that have a 100x better answer than any random dude.

> I do feel asking other mothers about their experiences was warranted due to the hormonal aspects involved

Thanks, I can get that, I guess that could make it more likely for women/moms while men/dads can have the same experience. And...you know, that answer was basically all I was wondering about. Other people have tried to turn this into a debate.

Have you heard of David Benatar's "Better Never to Have Been: The Harm Of Coming Into Existence", I also found it after the fact. Perhaps you might find that interesting.

by Stop_Breeding   2019-07-21

Humans weren't "made" to do anything. We just exist by luck (read: evolution), and procreation is a thing we can do, albeit immoral.

Edit: To clarify, I think raising a child properly is a good thing. It's the procreation aspect I have issue with. Adoptive parents are literal saints.

by Dalegard   2019-07-21

Het verbaast me niet dat sommige mensen zijn geschrokken van mijn post en/of daar enigszins verwante negatieve gevoelens bij hebben (zoals afschuw of zelfs angst). Denkbeelden en posts zoals de mijne kan men over het algemeen kenmerken als antinatalistisch (zie ook /r/antinatalism).

Zo kort mogelijk gezegd, beschouwt het antinatalisme het leven als een tranendal, omdat het compleet onmogelijk is voor een levend wezen om niét in contact te komen met één of meerdere vormen van leed (en daar vervolgens negatief door beïnvloed te worden). Hierdoor is het leven in feite onlosmakelijk verbonden met leed: ze gaan hand in hand met elkaar. Leed is uiteraard onwenselijk en moet zoveel mogelijk worden vermeden. Hieruit volgt dan dat het beter is om nooit geboren te worden en dus ook dat het egoïstisch en onethisch zou zijn om iemand willens en wetens ter wereld te brengen, want dan wordt een onschuldig levend wezen zonder zijn toestemming blootgesteld aan dat leed en daardoor beschadigd (vaak voor het leven getekend; je hoort niet voor niets dat iedereen blijvende maar onzichtbare littekens heeft). Als het mogelijk was geweest om het héle leven te doorlopen zonder ooit in contact te komen met enige vorm van leed, had het antinatalisme nooit bestaan. Maar dat is helaas niet zo, dus bestaat het.

Verder plaatst men in het antinatalisme de belangen van het potentiële kind vóór dat van de potentiële ouder, wat gezien het bovenstaande heel begrijpelijk is. Beide concepten druisen rechtstreeks in tegen onze biologie (specifiek het overlevings- en voortplantingsinstinct) en de algemeen heersende denk- en wereldbeelden die daar (zowel direct als indirect) uit zijn voortgevloeid. Het gros van de mensen ervaart deze concepten dan ook als bedreigend, want ze willen zich zo min mogelijk bewust zijn van de lelijke kanten van het leven (bijvoorbeeld omdat het leven anders ondraaglijk zou worden voor hen) en ze willen zichzelf ook niets ontzeggen waar zij persoonlijk voordeel of plezier uit zouden kunnen halen (wat gerelateerd is aan het aangeboren egoïsme dat in de natuur altijd noodzakelijk is geweest voor de overlevingsstrijd). Dat kan variëren tot relatief nietszeggende zaken tot grote en belangrijke zaken zoals klimaatverandering en kinderen. De gemiddelde mens wil niets inleveren of opofferen voor het grotere goed en is dus geneigd om zijn eigenbelang vóór alles te plaatsen. Bij klimaatverandering hebben ze bijvoorbeeld het liefst dat anderen voor de kosten opdraaien (ondanks het feit dat ze zelf ook hun hele leven lang hebben bijgedragen aan milieuvervuiling).

Wat kinderen betreft: die moéten en zúllen ze krijgen. Bijvoorbeeld omdat ze dat plezier niet willen missen of omdat ze willen dat hun genetische erfenis voortleeft (wat tot op zekere hoogte een illusie is, want per generatie halveert de hoeveelheid DNA die van jou afkomstig is en dus blijft er na zo'n 2 à 3 eeuwen weinig wezenlijks van jouw DNA over). Ongeacht de prijs moeten deze wensen worden vervuld - ook als dit ten koste gaat van de levenskwaliteit en toekomst van het kind. Daarom zijn er mensen die tóch kinderen krijgen wanneer ze diep in de schulden zitten, wanneer zij en hun partner een chronische ziekte hebben die hun kind vrijwel zeker óók zal krijgen, en wanneer de levensvatbaarheid van de aarde ernstig in gevaar is. Allemaal dingen die haaks staan op wat een liefhebbende (potentiële) ouder hoort te doen en willen voor zijn kinderen. Dat valt toch niet met elkaar te rijmen?

Maar o wee als daar ooit vraagtekens bij worden gesteld, laat stáán dat ze daar verantwoording over moeten afleggen (al was het maar aan de kinderen zélf) - dan is juist de persoon die dat ter discussie stelt de zieke en egoïstische geest! Als hun kind degene is die dat doet, zullen ze emotionele manipulatie ook zeker niet schuwen. "Ik ben je vader/moeder en heb álles voor je gedaan! Hoe dúrf je, je breekt mijn hart!" (heeft het kind nooit om gevraagd; dat was de keuze van de ouders en dus hún verantwoording en schuld). Je ziet vergelijkbare taferelen bij adoptie- en donorkinderen die erachter willen komen waar ze precies vandaan komen. Zij kunnen daar veel tegenwerking bij ondervinden, zeker wanneer het gaat om anonieme zaaddonors (zoals recentelijk in het nieuws is geweest). Ze worden dan afgepoeierd met holle frasen als "Wees blij dat je leeft en bent opgevoed door liefdevolle ouders die je álles hebben gegeven, meer heb je niet nodig!" Het is daar héél duidelijk te zien dat het belang van het onschuldige kind altijd ondergeschikt is geweest aan het belang van de ouder. Naar mijn mening is dat onethisch en niet goed te praten. Gelukkig begint dit in het geval van adoptie- en donorkinderen al te veranderen, maar het gaat moeizaam - veel moeizamer dan het zou moeten zijn.

Ik ben een beetje afgedwaald, dus ik ga nu meteen weer terug naar het antinatalisme. Hoe impopulair het ook is voor het grote publiek, het is een legitieme levensvisie waar al heel wat boeken over zijn gepubliceerd. Eén van de bekendste is Better Never to Have Been: The Harm of Coming into Existence van de Zuid-Afrikaanse professor David Benatar. Voor een korte en algemene indruk van Benatar's ideeën kun je dit interview met hem lezen. Het hoeft dus niet zo te zijn dat mensen met antinatalistische ideeën depressief zijn of een traumatische jeugd hebben gehad. Het is heel goed mogelijk om zulke dingen nooit te hebben meegemaakt en toch tot de conclusie te komen dat het beter is om nooit geboren te worden - bijvoorbeeld door simpelweg te observeren hoe de wereld werkt. Overigens is depressie ook niet altijd een indicatie van ziekte (en dus als teken dat iemands visie niet serieus dient te worden genomen), want depressie kan ook een rationele en natuurlijke reactie zijn - bijvoorbeeld op een volstrekt onnatuurlijke en ongezonde situatie. Daarnaast is er ook nog zoiets als depressief realisme. Het is té makkelijk om antinatalisten weg te zetten als depressieve mensen en daarmee ook als mensen die niet helder kunnen nadenken en dus niet ertoe doen.

> Maar ik ben toch blij dat ik er bij ben, op deze planeet. Het kan zo mooi zijn hier, de natuur, verliefd worden, houden van je kinderen, iets doen waarmee je iemand laat lachen of iemand een beetje gelukkiger maakt, dromen, muziek.. Die kleine beetjes mooi maken voor mij het allemaal waard. Als je dat niet meer kan zien, wil je er dan misschien over praten, waarom?

Ik vind het heel erg voor je dat je zo'n traumatische jeugd hebt gehad en ik heb er diep respect voor dat je ondanks die ontzettend moeilijke start niet alleen een goed en functioneel leven hebt opgebouwd, maar ook nog in staat bent gebleven om moois te blijven zien in het leven. Heel veel mensen in vergelijkbare situaties zijn daar nooit in geslaagd, iets wat hen overigens ook niet aan te rekenen is. Over sommige dingen komt een mens zelfs met de beste professionele hulp nooit heen, zeker als deze een karakter heeft dat het veel moeilijker maakt om trauma's te verwerken (bijvoorbeeld een heel gevoelig en meelevend karakter; dan komen trauma's harder binnen dan bij mensen die van nature minder emotioneel zijn ingesteld). Sociaal wordt dat echter niet helemaal geaccepteerd, want doorgaans hoort men vooral over de inspirerende succesverhalen - de mensen die er uiteindelijk aan onderdoor gaan worden óf weggemoffeld óf tot op zekere hoogte veroordeeld (zeker als ze ervoor kiezen om uit het ongevraagde leven te stappen). Hierdoor krijgt de doorsnee mens tot op zekere hoogte ook een vertekend beeld van hoe realistisch het wérkelijk is om zulke trauma's te kunnen overwinnen. Zo kan het bijvoorbeeld zijn dat je eerder de uitzondering op de regel bent dan de norm. Dus het feit je jouw jeugd achter je hebt kunnen laten, zegt vooral iets jezélf - niet zozeer iets over andere getraumatiseerde mensen en in welke mate ze hun trauma's kunnen overwinnen. Ik weet dat je je post niet zo bedoeld hebt, maar ik zeg het maar even voor de lezers die jouw situatie meteen als lichtend voorbeeld (en argument tegen antinatalisme) zien van hoe het leven ondanks ernstige trauma's tóch nog mooi en de moeite waard is.

Wat betreft de mooie dingen van het leven: die zie ik zeker ook, maar ze wegen niet op tegen alle slechte dingen die het leven met zich meebrengt. De slechte dingen hebben een véél grotere impact en nasleep dan de goede dingen. Met andere woorden: de goede dingen zijn vluchtig en oppervlakkig, terwijl de slechte dingen langdurig zijn en ook diep gaan. Een klein voorbeeld: iemand die je 's morgens in de ochtendrukte met een kwade blik aankijkt en je héél hardhandig opzijduwt zal je langer nablijven of achtervolgen dan iemand die 's morgens in de ochtendrukte met een glimlach zomaar een deur voor je openhoudt. Het eerste kan meteen je hele dag verpesten, maar het tweede zal er niet zo snel voor zorgen dat je dag niet meer stuk kan. Als je goed kijkt, zie je dit concept overal in het leven terug. Eén traumatische gebeurtenis uit je jeugd kan je bijvoorbeeld de rest van je leven met je meedragen, terwijl de meest fantastische gebeurtenis uit je jeugd je niet dusdanig positief voor de rest van je leven zal beïnvloeden. Je zult het je vast en zeker altijd herinneren, maar de impact zal niet zo diep en langdurig zijn als die van de traumatische gebeurtenis. Zo gaat het met alles. En als het goede dus altijd minder gewicht in de schaal legt dan het slechte, is het beter voor een kind om nooit geboren te worden. Beter om nooit kennis te maken met slecht én goed, dan weet te hebben van beide maar uiteindelijk altijd het meest te worden beïnvloed door het slechte (oftewel het lijden).